Het kort af:(

10 maanden en 9 dagen in brazilië, nog ongeveer 21 dagen te gaan en nog veeeeeeel meer dingen dat ik wil doen! Verdorie...nu besef ik pas hoeveel je moet genieten tijdens je uitwisseling en niet te veel zagen en stilstaan bij wat er minder gaan. Om jullie ook te laten meegeniet van wat ik de afgelopen maand zoal gedaan heb is hier mijn blogbericht met als hoofdpuntjes: Mini uitwisseling in Porto Alegre, reis naar de Amazone en de veel te korte tijd dat mij hier in Brazilië nog te wachten staat.

Oke...Dus de eerste week van mei ben ik op mini uitwisseling in Porto Alegre geweest. Dit is de hoofdstad van Rio Grande do Sul, de staat waarin ik woon. Omdat ik met de bus ging heb ongeveer 4 uurtjes moeten reizen. Daarn stonden mijn gastmama en mijn gastzus mij op te wachten. Wat ik zoal gedaan heb: boottocht, etentjes, musea, naar een priveschool gegaan, home party bij het lief van iemand van de klas,...Dat was het eigelijk al, aangezien ik maar 7 dagen had kon ik niet zoveel doen he.

Het hoogtepunt van de maand: Amazone. Met een enkel woord te beschrijven: WAUW!

De eerste dag kwamen de uitwisselingsstudenten van over heel Brazilië aan in Manaus. Daarna ging idereen naar een hotel, wat een 5 sterren hotel bleek te zijn. Persoonlijk vond ik zo'n gigantisch hotel overdreven, maar het agentschap waarmee we de reis deden had daar een filosofische uitleg voor, iets van een nog grotere cultuurshock als we naar de jungle gingen. Geloof mij, na een jaar Antônio Prado was zo'n 5 sterren hotel al een cultuurshock op zich! 's avonds was er een folklorisch festival waar ik superhard van genoten heb. Onze groep van buitenlanders was dan ook een van de enige groepen, voor de rest stonden daar van de indianen afstammelingen. De (dans)show was dan ook wel een soort mix met Braziliaanse carnaval, indianen (veeeeel indianen) en muziek over de folklorische groep van die avond. Het is nogal moeilijk om te beschrijven, maar het belangrijkste is dat het plezant was he! De dag erna zijn we een soort van citytrip in Manaus gaan doen denk ik, het kan zijn dat ik de activiteiten een beetje door elkaar slaag. De volgende nacht zijn we een op een meer afgelegen plaats gaan slapen in een soort van huisjes. Daar hebben we opnieuw een folklorische mini-show gezien, gaan wandelen in de jungle en gaan zwemmen bij de kleine watervallekes. Na deze afgelegen slaapplaats was het terug richting naar manaus, waar we dan op op onze boten konen "inchecken". De groep van studenten werd ingedeeld in 2 groepen. Elke groep moest op een andere boot slapen. Er waren dus 3 boten, 2 leefboten en 1 eetboot. Als het etenstijd was werden de boten samengebonden en konden we overstappen. Vanaf dat we op de boten zijn ingecheckt weet ik echt niet meer de volgorde van de activiteiten dat ik gedaan heb, dus ik zal er enkele die ik kan herinneren eens meedelen: piranhas vissen, krokodillen zoeken (ik heb er eentje vastgepakt), indianen dorpjes bezocht, plaatselijke bevolking bezocht waar we een voetbalmatch hebben gespeeld en huizen geverfd als "sociaal werk", souveniertjes gekocht, blaadjes gegeten, geslapen in de jungle in hangmatten en sterven van schrik om pipi te gaan doen, wandelen, zwemmen in de rivier, zwemmen bij de watervallen, eten geven aan roze zoetwaterdolfijnen enz. Normaal gezien sliepen we altijd in hangmatten op de boot, buiten dan 1 nacht in de jungle. Ik kan echt 5dagen gedetailleerd blijven doorvertellen over deze reis, maar dat is nogal vermoeiend om dat allemaal neer te typen he, dus ik stel voor dat als er mensen zijn die geïnteresseerd zijn in een specifieke activiteit, of iets anders, die mogen mij altijd vragen stellen. Ik kan alleen maar vaststellen en meedelen dat het een unieke, ongelofelijk interessante en toffe reis was waar ik veel mensen heb leren kennen vanover de hele wereld!!!

Dan nu...het onvermijdelijke afscheid komt steeds dichterbij. Ik ben al in sneltempo vanalles aan het plannen, want er is nog zooooveel dat ik wil doen. Zaterdag is er bijvoorbeeld mijn allerlaatste fuif, dezelfde fuif dat ook mijn eerste fuif was hierin Brazilië. Ik heb al enkele emotionele momenten achter de rug gehad, momenten waarvan ik wist dat ik niet meer zal mee maken, enkele mensen die ik niet meer zal zien... Er is dus nog veel te doen in weinig tijd. Ik ga denk  ik vooral veel van mijn vrienden genieten, want geld om dingen te doen heb ik echt niet meer, wat overschiet ga ik gebruiken om een zalig knallend "intiem" afscheidsfeestje met mijn klasgenoten te doen. Een zaaltje met een hapje, een drankje, een traantje,...ge kent dat wel he! Ik heb zo wel een beetje zin om terug naar België te gaan, om weer mijn leventje op te pakken, te studeren, de dagelijkse kost he...Maar dan denk ik aan dat afscheid hier van mijn vrienden, gastfamilie, mensen die ik misschien nooit meer ga zien, of waarvan het nog lang zal duren voor ik ze weer opnieuw zal zien. Met hen heb ik veel gelachen, af en toe geweend, genoten. De komende 3 weken kunnen de tofste, triestigste en zaligste weken worden tot nu toe...Maar van een ding ben ik zeker: Het was het allemaal waard!

ps: Dit was denk ik een van de laatste, of de laatste blog die ik zal schrijven hier in Brazilië. Het laatse wat ik wil doen is plakken voor een computerschermpje:D Misschien komt er nog een blog vanuit België om te vertellen over mijn laatste maand in Antônio Prado.

2 reacties | reageer

Nog maar 2 maanden:(

Het is al zoooooooooooooo lang geleden dat ik zelfs al niet meer goed weet wat ik zoal gedaan heb, maar een van de belangrijkste puntjes om mee te delen is toch wel dat ik van gastgezin veranderd ben. Jajaja...het ging niet zo vlotjes meer met de oude gastmama (sprak niet meer tegen mij enzo) en wat ik ook deed, dat deed ik verkeerd. Er was bijvoorbeeld geen eten in huis op een zondag toen ik alleen thuis was, waar ik dan een grapje over gemaakt heb. Daarop is ze dan razend geworden dat ik nog maar heb durven zeggen dat er geen eten in huis was blablalba, maarja, buiten droge koekskes en diepvriesfood was er ook ECHT niks, dus...sorry, als er al een probleem van wordt gemaakt dat een gaststudent die je in je eigen huis hebt opgenomen geen grapjes mag maken en geen eigen mening mag hebben: pech! Nu zit ik dus bij een klasgenootje Érica. Haar ouders wilden mij direct opvangen toen mijn counselor van afs hen belde. Ik zal de nieuwe gastfamilie is even voorstellen:

               gastmama Iva 41j, werkt in het ziekenhuis

               gastpapa Zeca (zijn bijnaam) 45j, vrachtwagenchauffeur

               gastzus Mari (van Mariana) 20j, studeerd verpleegkunde

               gastzus Érica 16j, mijn klasgenootje

Ze wonen op een appartementje niet ver weg van mijn vorige thuis. Ik zit dus nog altijd in Antônio Prado, ga nog naar dezelfde school, werk nog in de crèche.

Vorig weekend, het weekend van pasen, is de hele familie gaan logeren op de boerenbuiten bij de grootouders. Daar heb ik de rest van de familie leren kennen en ben ik op 3 dagen 20 kilo bijgekomen dankzij de "nona" (Italiaans voor oma), Voor diegenen dat het niet meer weten, Antônio Prado is gebouwd door Italiaanse immigranten, dus daar is nog wel wat Italiaanse cultuur van blijven rondhangen. De grootodouders wonen in een oud koloniaals huis, zijn in bezit van een plantage met verschillende soorten fruit en maken en verkopen druivensap. De oma maakt en voorkoopt ook een soort van pasta met vlees in waar ze hier soep van maken. Deze soepdeegjes heb ik ook al leren maken, dus binnekort zit mijn eigengemaakte soepdeeg in de ketel van een Brazilaanse familie...stiekem was ik echt trots op mijn culinaire kunsten. Tijdens het paasweekend was er ook een nichtje en een neeftje aanwezig. Neeftje Eduardo (8j) die spraakproblemen heeft kan er nog steeds niet aan uit hoe ik heb leren Portugees spreken. Als nieuwe nicht heb ik dan maar de goede raad gegeven om veel te oefenen en zeker zijn huiswerk te maken, want dat verstopt hij altijd. Met nichtje Gabi (10j) heb ik veel Monopoly gespeeld. Toen ik bijna was aan het winnen en Eduardo mijn plaats overnam terwijl ik ging douchen, is Dudu (Eduardo) er in geslaagd om al mijn centen kwijt te spelen. Hij vond dat wel een beetje erg denk ik en is mij het hele weekend zijn paaseitjes blijven aanbieden. Over paaseieren gesproken, van de oma heb ik een groot chocolade paasei gekregen en van de hele familie heb ik een gigantisch paasei gekregen, wat ik wel superlief vond. Zaterdag ben ik, Mari & boyfriend, Érica en een tante gaan wandelen in de natuur richting een afgelegen oud kerkje, waar de grootvader nog een houten huisje heeft staan en nog een stuk of 20 koeien van hem in de bos rondlopen. Bela heb ik maar van in de vertje gezien, maar de kerk heb ik wel van dichterbij kunnen bezichtigen. Het was de kerk van de heilige Antonio, waar we dan ook een kaarsje zijn gaan branden en een gebedje gedaan hebben...halleluja, tis te hopen dat mijn gebedjes aangekomen zijn en uitkomen, want dat weekend heb ik nogal iets afgebid. 's Avonds voor het slapen gaan begon er een hele gebedavond. De grootmoeder nam zo een kettingke (paternoster??) met van die bollekes in haar hand en begon een heel gebed op te zeggen bij elk bolleke waar wij dan op moesten antwoorden en dat waren vééél gebedjes. Zondag zijn we dan naar huis gegaan en zijn we in Antônio Prado centrum gaan wandelen.

Ik denk dat dit de belangrijkste update was over mijn nieuwe gastfamilie.

Enkele weetjes: van 30apr tot 6mei gaan ik naar Porto Alegre, hoofdstad van Rio Grande do Sul. Hier ga ik een mini uitwisseling doen bij een familie dat daar woont. Zaterdag om 5u in de morgen neem ik de bus naar ginder en om 9u 's morgens staan ze mij daar normaal gezien op te wachten. Ik ben nieuwsgierig en zie er al naar uit!

Op 14 mei vertrek ik op expeditie naar het Braziliaanse amazonewoud. Daar ga ik 9 dagen reizen (eigelijk 7 dagen want ik heb 2 dagen nodig voor heen en terug,) en zal ik onder andere zwemmen met roze zoetwaterdolfijnen, een indianendorpje bezoeken, veel wandelen, 5 dagen slapen op een boot en vooral veel afzien van muggen. I can't wait!

Voila se, ik hoop dat iedereen content is dat ik nog eens mijn blog ge-update heb. Ik zie jullie over 2 maanden in Zaventem op 2juli! Tchau queridos

4 reacties | reageer

Een en al FEEST!

Omdat het weeral lang geleden is dat ik nog iets geschreven he, ga ik het alleen bij de belangrijkste puntjes houden, nl: feest Júlia, school, carnaval, school, carnaval, school, feestje.

Op 12 februari was het eindelijk zover. Het grote verjaardagsfeest van gastzus Júlia die 15 werd kon beginnen. Het was een stressdag. Het beautysalon was voor de familie vrijgehouden en ik was de eerste die om 7.30u 's morgens de nagels kon gaan lakken. Jeeeeej...gezellig gezellig. Ik had al geen geduld om daar te zitten 'mooi wezen', dus de dag die voor de boeg stond ging zowiezo lang duren. Na de nagels was het de beurt aan de haren, waar rollers werden ingezet. Daarna was het middag en is heel de familie met rollers in de haren gaan eten. Schoon zicht seg...een bende E.T's bij elkaar. In de namiddag was het de beurt aan de make-up en de finial finish van de haren, wat uiteindelijk neerkwam op iets vlecht-achtig. Het totaalbeeld was een combinatie van 'de kleine zeemeermin' door het groene galakleed tot op de grond en Barbie vanwege de chique sandallekes en het kunstwerk in mijn haar.  Tegen 19u ging de familie naar de studio om familiefoto's te trekken nu dat iedereen eens deftig in pak zat. Daarna gingen we naar de feestzaal om de gasten op te wachten terwijl Júlia zich ging verstoppen om te wachten op haar grote intrede. Toen ongeveer al de gasten aangekomen waren kon Júlia haar groot moment beleven. Op het liedje "You & me" van Lifehouse kwam ze dus binnen met aan elke arm een broer (Lucas en Rodrigo). De gasten moeten dan rechtstaan en applaudiseren. Na het emotioneel gezever werd er gelukkige verjaardag in het portugees gezongen en konden de mensen gaan eten. Na het eten moest er de wals komen van Julia met de belangrijke mannelijke familieleden. Daarna moest Julia weer weg om te veranderen van outfit. Het balkleed maakte plaats voor een kort feestjurkje. Met ingehuurde dansers om de mensen te entertainen (vooral het vrouwvolk) deed Júlia haar intrede en bij deze kon de fuif dus beginnen. Dit was ongeveer de korte samenvatting van het verjaardagsfeest. Op naar school!

21 februari begon het nieuwe schooljaar. Ik had nog nooit zo hard uitgekeken om naar school te gaan. Eindelijk terug mijn klasgenoten zien, terug klasetentjes, terug saaie wiskundelessen van prof. Nelson die mij bij voorkeur negeert. Yes yes yes...I love school in Brasil! Dit jaar zijn er opvallend veel bruine hiphopperkes op school, met hun klakske en hun veel te grote kleren...Mode of niet? Ook ben ik nu laatstejaar waardoor de voorbereidingen van de "formatura" (graduation, proclamatie, of hoe noemt dat in belgica nu weer). Elke klas van het laatste jaar heeft hun eigen klas t-shirt. Onze klas koos voor een witte t-shirt met op de voorkant een klasfoto dat eigenlijk geen foto is maar getekend in karikatuurstijl (in zwart). Op de achterkant staan dan alle namen van de klasgenoten in het klein en als het bv mijn t shirt is zal mijn naam in het groot staan. Als laatstejaars moeten er ook wel grapjes uitgehaald worden. Ongeveer 2 weken gelden hebben we croque monsieur in de klas gemaakt. Tijdens de speeltijd haalde iedereen alles boven. Croque monsieur machines, kaas en hesp, brood, ketchup en mayonaise. Ook moesten er enkele op wacht staan bij de deur, want het is duidelijk dat dit niet toegelaten is op school. Op een bepaald moment hadden we wel echt schrik. De "security" van school, een soort van politie agent, kwam kijken waarom we nog in de klas waren. Snel is iedereen voor de machines gaat staan en begon een klasgenoot luid te spreken over de klas t shirts. Toen de de man vroeg waarom we in de klas waren zei iemand dat we moesten beslissen over de t shirts, wat de man grappig genoeg geloofde, ondanks de geur. 

Amper opgewarmd voor het school kon hét moment van het jaar beginnen. CARNAVAL!!!!!

Zoals sommigen misschien wel zullen weten is carnaval in Brazilië niet niks. Carnaval in de grote steden (Rio, Salvador, Sao Paulo,...) is pracht en praal, samba-koninginnen, wagens, theater enz. Carnaval in Antônio Prado is...tja...minder spectacular maar nog altijd dikke feest. Je kan jezelf inschrijven in een 'bloco'. Dan krijg je je eigen outfit. De jongens een t shirt en de meisjes een bloesje en een mini rokje. Elke bloco heeft zijn eigen feestjes. Ikzelf zat niet in een bloco, maar ik ben wel een avond naar een bloco geweest. Deze bloco had een soort van feestje om op te warmen voor het grote algemene feest dat om middernacht begon. Iedereen was goed voorzien van drank, muziek door de auto's en een goed humeur. De sfeer zat er dik in. Tegen ongeveer 23.30u ging de stoet van deze bloco op weg naar de feestzaal. Dansend achter de auto's ging iedereen de straat op...de ene al zatter dan de andere. Nog een za-lig puntje aan carnaval is dat je mag gaan feesten op sportschoenen, met short, bloesje en paardenstaart. Voor de mensen in België misschien doodnormaal, maar hier in Brazilië gaat normaal gezien niemand naar een fuif zonder hakken en mini rok. Het grote algemene carnavalfeest was met een live band die sfeermuziek speelde zoals pagode, sertanejo, samba,... En ergens in de mensenmassa kon je wel af en toe een Vlaamse blonde bijna tegen de grond zien gaan. De voeten gingen namelijk niet altijd mee met de hersenen. Zoals dit feest waren er dus 4 feesten. Ik ben niet elke dag gegaan want carnaval is hier echt ongelofelijk duur! Het was wel een ervaring om nooit te vergeten. Carnaval leeft hier echt nog bij de mensen, op een andere manier dan in bv Rio de Janeiro, maar in ieder geval niet minder. Ik vind het ook moeilijk om dit gebeuren te beschrijven zoals ik het beleeft heb...maar ik doe mijn best.

Gisteren was er ook een feestje in Ipê, naburig dorpje. Mijn plan was om niet te gaan, maar dan ging Verô en Marjo en Erica en Maiara...duuuuus Yasmien ook. Het was echt kei plezant, na het feestje was het sleepover in het huis van Maqueli, mijn klasgenootje. Deze middag, toen we min of meer wakker waren, hebben we een rijstpotje gemaakt. Hmmmmmm...twas lekker. Daarna hadden we nog zin in dessert, maar er was niks van winkels meer open buiten een bar, waar we dan een reep chocolat gekocht hebben.

Dit was dan: Het leven zoals het is, Yasmien in Brazilië. Tot de volgende!

0 reacties | reageer

6 meses no Brasil...o tempo voa!

Verdorie seg...het is al meer dan een maand geleden dat ik nog iets op deze blog geschreven heb, dus het zal een heel werk worden om alles neer te typen wat is voorgevallen.

De dagen na de feestdagen waren niet echt zo speciaal...slapen, opstaan, naar de studio gaan en gaat eten. Daarna naar huis gaan en mij op een of andere manier proberen bezig houden omdat het nog altijd vakantie is en er niks te doen is. Ondertussen ben ik wel al eens aan eten met mijn klasgenoten, wat heel fijn was want het was al een tijdje geleden dat ik iedereen gezien had. Die etentjes hier "eten" hier echt een pak uit mijn budget...ik zal maar is beginnen besparen op alles. Ook heb ik me voorgenomen om 's avonds als het wat afgekoeld is (als in 26°, overdag ong. 40°) te gaan wandelen. Ik heb het al enkele keren gedaan en ik vind het echt plezant, want 's avonds komt iedereen hier op straat. De jongens om de meisjes te keuren en de meisjes om te roddelen. Dat wandelen gebeurd dan in sneltempo en gaat dan over ongeveer 6km, van de ene kant van Antônio Prado, naar de andere kant en terug. Ooh, er is ook een nieuwe ijsjesbar open waar je tijdens het wandelen 2 keer moet passeren. Daar zit altijd veel volk en er is ambiance door de muziek die luid wordt opgezet in de geparkeerde auto's (echte johnny's die Brazilianen^^). Het is echt moeilijk om mij niet te laten verleiden door de koele ijsjes, dus byebye poging tot "dieet".

Samen met mijn gastzus ben ik eens een keer naar Caxias gegaan, waar ze naar de dokter moest. Daarna maakten we maar gebruik van de gelegenheid en zijn we naar het nieuwe shoppingcentre gegaan. Daar heb ik een kleedje gekocht voor het feest van mijn gastzus dat dit weekend plaatsvindt. Het is een zwart, kort (hier is niks anders) en met glitterkes (beeld het u al maar in). Toen ik de volgende dag mijn bankkaart moest gebruiken vond ik die maar niet en vond ik die maar niet. Ik sloeg al helemaal in paniek, tot mijn gastzus op het idee kwam om te bellen naar de winkel waar ik mijn kleedje heb gekocht. Enja...daar was mijn kaart dus blijven liggen. Gelukkig was het een betrouwbare winkel en geen c&a, want daar zou mijn kaart al lang gestolen zijn. Dus de week erna ben ik ze gaan oppikken. Ik had mijn kaart namelijk nodig om bijpassende schoenen te kopen voor bij mijn groen galakleed en mijn afterparty-kleedje tijdens het verjaardagsfeest van mijn gastzus. Man man man...ik heb weer eens iets moeten aanschaffen. Hoe graag ik het ook wilde, ik mocht niet gaan op ballerina's, maar op hakken en het mocht geen gesloten schoen zijn, maar een sandaal. Dus ging ik op zoek naar een liefst zwarte sandaal met hakje (niet te hoog) en maat 41. Ja lap, vergeet zoiets maar ik Brazilië. Ik ben thuis gekomen met een zwarte sandaal, maat 40 (die past!!!), voor mij echt hoog (waardoor ik echt gigantisch ben) en met zo een glitterende broche. Echt chique dinges, ik voel mij echt een barbie...haha.

Onlangs ben ik ook naar een verkiezing geweest van zomermeisje of "garota verão", een verkiezing van meisjes in bikini van 14 tot maximum 18 jaar. Na de verkiezing, waar opvallend veel manvolk was, was er gelukkig ook een fuif. Ik heb er mij echt geamuseerd samen met Júlia (gastzus). Ik was op een gegeven moment echt wel geshockeerd toen ze een of andere jongen begon te kussen in het midden van de dansvloer. Ik had niet echt goesting om daar op te staan kijken dus ging ik naar de andere kant van de (overvolle) zaal waar gastbroer Lucas met liefje en vrienden stonden. Ik was niet echt van plan om iets te zeggen over wat Júlia aan het doen was, maar het eerste was mijn gastbroer mij vroeg met een serieus gezicht was 'waar is Júlia?', en ik: 'Uuuhh ginder...', maar mijn gastbroer is niet achterlijk en vroeg me 'met wie?' (want hij had al wel een idee van wat ze aan het doen was) en ik: 'kweetnie' *Yasmien wordt rood*. Hopsakee, gastbroer naar mijn gastzus die uhm, druk bezig was. Hahah ik had Júlia haar gezicht wel willen zien, maar had teveel schrik voor wat ging gebeuren. Naartschijnt heeft Lucas gewoon vies gekeken naar die jongen en tegen Júlia gezegd dat we naar huis gingen. Geweldig als ik ben en gelukkig als ik was dat er eindelijk nog iets te doen was heb ik mijn gastbroer kunnen overtuigen om langer te blijven. Want het was echt plezant!

Voor de rest is er in de weken erna niet zoveel meer voorgevallen. Wel was er de hevige regenval en overstromingen in andere staten. Jammer genoeg zijn er in totaal meer dan 800 doden gevallen, een getal wat denk ik niemand voorzien had. Hele stadjes zijn van de kaart geveegd en hele families verdronken. Ondertussen is dat al een paar weekjes geleden en proberen de mensen hun normale gang van leven weer op te nemen. Hier in Antônio Prado was er gelukkig bijna geen regen. Ik weet niet of ik dat al eens verteld heb, maar een paar jaar geleden is er hier blijkbaar een grote tornado door het stad "gevlogen" op het moment dat er in enkele schooltjes een schoolfeest was waardoor er verschillende kinderen gestorven zijn. Ik kan me niet voorstellen wat ik moet als dat hier nu gebeurt...veel valt er denk ik niet aan de doen. Dat zijn zo'n zaken dat niemand voorziet en eens in de zoveel jaren gebeuren.

Nu een veel toffer onderwerp. Op 30 januari was het mijn verjaardag, maar omdat heel de familie moest gaan werken zondag gingen ze die vieren op vrijdag. Met het gezin zijn we dan naar de pizzeria geweest en heb ik véél pizza gegeten...njammie njam. Van mijn gastzus heb ik een kleedje gekregen met roze bloemekes, van Lucas & liefje Regina een beautycase en van mijn gastmama krijg ik een fotoshoot en een boek met mijn foto's gedrukt cadeau. Het worden externe foto's en ik moet dus al een beetje gaan oefenen op poses...poseren is niet echt mijn sterkste kant, zeker niet met een echte fotograaf, maar gelukkig is het familie dat de foto's gaat trekken en ik ben er zeker van dat dat plezant gaat worden! Na de pizzeria zijn Júlia en ik samen met gastbroer en lief naar de ijsjesbar geweest waar ik eerder over schreef. We hebben geen ijsje gegeten, maar gewoon iets gedronken. Ik heb wel ontdekt dat er een tijdje geleden door de Julia die werkt in de studio en door Julia mijn gastzus geregeld is dat ze mij aan een lief zouden helpen. Het was echt allemaal in orde, ze hadden een kerel gevonden die mij wel zag zitten. Alleen wist ik van niks en ben ik uiteindelijk niet naar de fuif geweest waar heel de kennismaking zou plaatsvinden. Het grappige was dat die jongen samen met ons een ijsje aan het eten was met zijn liefke dat hij op die fuif waar ik niet naartoe ben geweest heeft leren kennen. Ze is namelijk vriendin van het liefje van mijn gastbroer. Hahaha toen mijn gastzus zei "ziet ge die jongen daar..." en blablabla het hele verhaal kwam eruit, toen werd ik wel een beetje tomatrood, die brazilianen zijn toch o zo subtiel in alles!

Vorige week ben ik ein-de-lijk terug kunnen beginnen in de creche. Bijna alle kinderen waren er terug, maar vandaag zijn de kindjes dat kunnen stappen naar een ander klasje gegaan en hebben wij (de 2 vrouwen dat met mij werken en ik) er 4 nieuwe baby's in het klasje bijgekregen. How seg, dat lijkt soms of die kinderen dat afspreken om allemaal tegelijk te wenen. Echt zooooo schattig en klein. Ik had echt een beetje compassie met die baby's. De eerste keer weg van mama en in zo'n zottenkot met 500 decibels. Mijn klasje heeft wel de liefste mensen die voor hen zorgen (die van de andere klas zijn niet zo tof) dus die kindjes zijn in goede handen! Alsof 11 baby's vandaag nog niet genoeg was, wilt een of ander madam die beslist of er nieuwe baby's kunnen bijkomen of niet, ervoor zorgen dat er 19 baby's in mijn klasje zitten. 19 baby's met telkens als ik er niet ben 2 tia's (tantes=de mensen voor hen zorgen). Om te beginnen is er gewoon geen plaats, we hebben niet genoeg bedden en we zijn maar met 3. Die vrouw dat dat beslist heeft is echt zot! Iedereen vindt het echt onmogelijk dus ze zullen er wel voor zorgen dat dit plan niet doorgaat...chanceke:D

Gisteren ben ik met het gezin en een bevriend koppel naar een camping geweest waar een zwembad was. Natuurlijk hebben we gezwommen, churrasco gegeten en ons geamuseerd. Ik heb ook een poging gedaan om een beetje te bruinen, maar ik word alleen maar rood. Dus...ik zie er schoon uit!

Oh! 's avonds op tv is hier hier Big Brother Brasil, of gewoon BBB. Ik had nog nooit in mijn leven daarnaar gekeken, dus ik vond het best wel grappig. Ondertussen kijk ik samen met Júlia elke avond, maar ik snap nog altijd niet hoe je het in je hoofd kan krijgen om daar aan deel te nemen. Je wordt nu toch gewoon vierkant uitgelachen met alles wat daar gebeurde als je thuiskomt?! Het enige positieve is dat je flink wat centjes kan winnen, maar dan nog...

Allez, ik ben er is mee weg...tchau!

(ps: sinds 30 januari ben ik ook 6 maanden in Brazilië!!! zo snel seg!)

1 reactie | reageer

Feestagen

Dit blogbericht zal waarschijnlijk niet al te lang worden, want veel valt er niet te vertellen over de feestdagen aangezien ze pokkesaai waren.

Van kerst had ik nu wel niet veel verwacht, wat maar goed was want voor mij was het helemaal niet zo spannend. Om te beginnen moesten we wachten op familie die moest afkomen van ergens anders. Wachten...wachten...tot we uiteindelijk om 23u konden beginnen eten. Het eten was wel lekker, maar de gesprekken waren saai (over fotografie enzo) en voor de rest was het vooral familietime aangezien iedereen voor een dag herenigd was, waardoor ik er een beetje buitenviel, Daarbuiten was Júlia nog eens boos op mij (again) omdat ik niet met haar naar een "fuif" wou gaan. Om te beginnen is zij maar 14, dus eigelijk wou ze gewoon dat ik meeging zodat zij binnenkon. De fuif was zo met muziek om per 2 te dansen en als je alleen naar zo'n feestje gaat is er natuurlijk ook niks aan. Dan had ik nog eens teveel gegeten waardoor ik buikpijn had, maar dat snapte madam natuurlijk niet met als gevolg dat ze ging slapen met een "moenk" (of hoe zeggen ze dat nu weer) van hier tot in Timboektoe.

Met Nieuwjaar gingen Júlia en ik normaal gezien van de 27dec tot 3jan naar de zee samen met haar papa en de familie van de stiefma. Eerst moesten we helemaal tot in Carlos Barbosa waar de oma woont, ongeveer 4uur rijden en dan nog eens 2 bussen nemen. Daar moesten we dan overnachten en de papa zou ons 's morgens vroeg oppikken om te vertrekken naar de zee. Maar de papa kwam maar niet, en kwam maar niet...Toen kregen we telefoon van de papa dat er problemen waren en ze niet meer naar de zee gingen, punt uit. Het grappige is dat we via via te weten zijn gekomen dat de papa en heel de familie toch naar de zee is vertrokken maar ons gewoon niet wilden meenemen. Er is een groot vermoeden wat de reden daar van is, namelijk de boze stiefma van Júlia. Dat is zo'n madam dat alleen maar vriendelijk doet tegen mijn gastzus als de papa erbij is en voor de rest altijd de heks uithangt. Dus die 2 is als water en vuur...niet te combineneren. Die stiefma heeft blijkbaar een paar dagen voor we vertrokken zitten zeggen tegen de papa van Júlia dat zijn dochter haar kleineert, slecht voor haar is en blablalba. Die papa was dus al boos op Júlia en toen we naar de zee moesten heeft die vrouw waarschijnlijk zoiets gezegt als "Ofwel neemt ge uw dochter mee die slecht is voor mij, ofwel blijf ik thuis". Aangezien de papa al boos was op Júlia was de keuze wel snel gemaakt. Dus...byebye zee. Helemaal voor niks witte kleren voor 'geluk' zitten kopen en van dat vakantiegerief.

De gastmama ging met oud op nieuw naar de familie van haar vriendje in een andere stad, dus Julia en ik zouden alleen thuis zijn. Gelukkig was er in Ipê nog iets te doen van een etentje en daarna een fuif, dus waren we toch nog goedgezind. Toen we op dat etentje aankwamen bleken dat alleen maar oude mensen te zijn, allez oud, zo mensen met hun kinderen. Daarna was het fuif, maar die fuif bleek helemaal geen fuif te zijn maar een bal met marginale muziek. Aangezien het oud op nieuw was dacht ik er toch nog het beste van te maken dus ik zei tegen Júlia dat we gingen dansen als er een goed liedje kwam. Die zat daar opnieuw met een "moenk" van hier tot in Timboektoe omdat de muziek haar niet aanstond en omdat ze niet met mij wou dansen, want meisje met meisje dat trekt op niks. Zij wou alleen maar gaan wandelenf. Eigelijk heeft madam heel mijn avond verkloot met haar zuur gezicht, dus uiteindelijk wou ik gewoon naar huis gaan. Het probleem was dat we een lift hadden gekregen van ouders van een klasgenoot van Julia, dus we moesten op die mensen wachten. Een beetje later op de avond (of vroeger in de morgend) zei ze tegen mij dat ik moest blijven zitten (alleen) en dat zij efkes ging wandelen (alleen) en toen ze terugkwam na een 15min ging ze zo zitten met een overdreven kinderachtige smile van "als ik nu hard genoeg lach gaat Yasmien mij zeker vragen wat er gebeurt is". Intelligent als ik ben heb ik haar niet gevraagd wat er gebeurt was, maar waarschijnlijk heeft ze 'gezoend' met een andere puber...echt iets om fier op te zijn denk ik dan. Gelukkig konden we iets daarna eindelijk naar huis gaan (het was nog maar 3uur ofzo) en voor een Nieuwjaar was het echt vroeg...maar mijn nieuwjaar was in iedergeval al niet "gelukkig".

Ondertussen is 2011 al volop aan de gang, maar ik wil iedereen nog eens een Gelukkig Nieuwjaar wensen...een fijn 2011! Dat er veel goeds mag gebeuren!

Beijos, Yasmien.

2 reacties | reageer

Boas Festas! Prettige Feestagen!...Ooh spread the love: Eu te amo! I love you!!!

Hupsakee hier ben ik weer met een nieuw, spannend en hoogstwaarschijnlijk laatste blogbericht voordat 2010 ten einde is!

Hoewel ik eigenlijk niets moet onthouden of in mijn kop steken zoals de meeste mensen in België (en bij deze gaan mijn gedachten uit naar de "blokkers") sta ik er telkens van vertsteld hoe moeilijk het is om te herinneren wat ik de laatste 12 dagen gedaan heb. Ook is het vermoeiend om zelfs nog maar na te denken in het Nederlands, aangezien ik al bijna 5 maanden Portugees of Engels gewoon ben.

Dus...*Yasmien doet een poging om te denken*...Het weekend van 11 december was er hier in Antônio Prado gewoon een echte rodeo. Zoals ik mijn hart kan verliezen aan koeikes, paardjes en andere beesten zag ik dat al helemaal zitten. Vooral omdat de broer van mijn gastmama (en zijn zonen) gingen deelnemen aan de rodeo en ze hadden gebeld of Julia en ik geen zin hadden om te paardrijden. Ik begon mij al toestanden in te beelden van westernfilms en grappig genoeg zat ik er nog niet zover naast! Zogoed als alle mannen liepen rond in traditionele kledij van Gaucho's (=naam voor mensen uit de staat Rio Grande do Sul). Wat je je daar moet bij voorstellen is een soort van cowboyhoed (maar zeg niet cowboy tegen een Gaucho want dat is een diepe belediging), een soort van botten, een sjalleke en een broek die heel groot is op de benen (zo zwartepiet achtig). Dit allemaal in neutrale kleuren (bruin, beige, groen..). De vrouwen daarintegen dragen jurken tot op de grond, zo precies uit die Engelse films die zich afspelen in de 19de eeuw, maar dan meer kleurrijk. Bijna geen enkele vrouw droeg dit op de rodeo, want het was nogal vrij vatstig buiten van paardenstrond enzo...alleen diegenen die deelnamen aan de show van traditioneel dansen hadden zich opgetut.

Dus...de rodeo zelf...Ik ging samen met Julia en vriendinnekes van haar daar naartoe. Eenmaal aangekomen moesten we de neef van Julia vinden, wat nogal een probleem was aangezien ze die nog nooit gezien had...de families wonen hier namelijk nogal ver uit elkaar. Uiteindelijk vonden we die dan toch. Dan was het tijd voor iedereen om te paardrijden. Ook mijn beurt! Toen het paard stilstond kon ik het nog aan, maar toen sloeg het neveke op het gat van dat paard waardoor dat begon te lopen en ik beleefde de schrik van mijn leven. Gelukkig was de neef het na een tijdje ook wel beu om ervoor te zorgen dat een bende gibberende trienen niet van het paard viel en kon ik eindelijk gaan genieten van de rodeo. Wat je je erbij moet voorstellen is een grote vierkantige zandbak met daarrond het publiek, kraampjes enz. De hele dag door rennen er koeien van de ene naar de andere kant, en moet iemand te paard die koe proberen te vangen met een lasso. Vrij saai eigelijk...haha. Later op de avond was het meer spectaculair en werd het tijd voor de mannen die een ongetemd paard moesten berijden. Der zijn er wel enkele stevig op de grond gegaan, onder andere ook de oudste neef van Julia (oudste als in 19jaar). Allemaal vrij gevaarlijk lijkt het mij, maar die mensen leren bij wijze van spreken eerst paardrijden voordat ze stappen, dus dat komt altijd in orde.

Ondertussen hadden we ons op schapenvelletje (echt waar!) langs de kant van dat veld gezet om te kijken, maar in ene keer ging iedereen (Julia en vriendinnekes) weg om drinken te halen, met als gevold dat ik alleen zat op het vachtje. Op een gegeven moment hoor ik iemand naast mij hallo zeggen (in het portugees) en zit daar een jongen naast mij dat ik nog nooit van mijn leven gezien heb. Ik dacht "amai dat is een vriendelijke kerel". Blond als ik ben had ik natuurlijk niet door dat die mij probeerde te versieren en opeens vroeg die of die mij wou kussen...uuuuuh *Yasmien werd rood*...ik heb maar gezegd dat ik naar Julia moest. Zo gaat dat hier dus he, ofwel vragen ze het vlakaf, ofwel doen ze niet eens de moeite om het te vragen en randen ze u bijna aan...jaja, die Brazilianen toch he! Dan was de dag gedaan, maar de volgende dag gingen ik en Julia al terug omdat we gingen middag eten met de familie op de rodeo. Ik had me er nu niet direct een restaurant bij voorgesteld, maar volgde was echt wel te grappig voor woorden. Naast de rodeo waar het veld is en de kraampjes, is er natuurlijk ook een soort van camping voor de deelnemers die vanuit heel het land afkomen. Het was die dag heel erg aan het regenen, dus we moesten eten dus 2 vrachtwagens (van de paardjes) met daartussen een zeil tegen de regen. Daarrond stonden dan alle paarden opgesteld die af en toe ook wel een een drolletje moesten leggen. Dus beeld u natte paarden, natte grond, natte stront voor...en dan weet je wel hoe avontuurlijk ons middagmaal was. Het eten was natuurlijk churrasco (bbq, maar dan met een halve koe op een spies) en gekookte pattatten in mayonaise. Tot zover het weekend op de rodeo, want ik kan echt blijven vertellen.

Dan kom ik aan de laatste week van het Braziliaanse schooljaar. Van examens hebben mijn klasgenoten nog nooit gehoord, dus ik vond dat het er nog wel vrij chill aan toe ging. Toch hebben die hier altijd kei veel stress op het einde van het schooljaar omdat alles afhangt van de laatste toetsen, aangezien die door het jaar meestal niks doen. Hier geld het dat als je voor 1 ding gebuisd bent dat je moet blijven zitten. Gelukkig is niemand van de klas blijven zitten en kunnen we (hopelijk) volgend jaar in februari weer gezellig samenhokken. In de laaste week was er een klasetentje, deze keer echt met iedereen van de klas. Het was echt supertof. De jongens die zorgden voor het eten, want churrasco is natuurlijk geen vrouwenwerk, dus de meisjes dansten maar een beetje op de muziek die opstond. Die avond heb ik leren dansen in paar op "musica sertanejo", de muziek van deze streek. Dat is echt plezant en het is eindelijk een dans waarbij je niet met je kont tot op de grond moet draaien. Dus...ik ging goedgezind naar huis!

Ook was het een soort van babyborrel voor het meisje van mijn klas dat zwanger is. Die moet bevallen in januari, dus had iedereen een cadeautje gekocht en was er voor eten gezorgd in de klas (tijdens de 2uren chemie!!!), zo heb ik het graag he!

Vrijdag was dan de laatste dag van het schooljaar en dat werd traditioneel ten einde gebracht met een massaal watergevecht. Als uitwisselingstudent kon ik daar natuurlijk niet aan ontsnappen en ging ik ook zeiknat naar huis.

Nu is het dus grote vakantie en heb ik niks te doen. Binnekort sluit de crèche ook voor een maand, dus heb ik echt wel niks te doen. Gelukkig komt er in februari een meisje van de VS (of nieuw zeeland, ik weet het ni meer) naar Ipê, een nabijgelegen dorpje, en kan ik mij daar nog 5 maanden met amuseren!

Aan allen die deze blog gelezen hebben (en de naam van deze blog)...PRETTIGE FEESTDAGAGEN!!!

(ps: Ik heb een kleedje voor de verjaardag van mijn gastzus: donkergroen, satijn-achtig, tot op de grond want ik ben familie en dan moet dat, en met mottige parels op de "buste")

2 reacties | reageer

Verão!

Nog een week en ik heb grote vakantie. Tot 21 februari zal "me, myself & I", met andere woorden "ik", genieten van een welverdiende zomer. Want zeg nu zelf, zo 5uurtjes naar school gaan, eventjes niksen en daarna naar huis gaan is wel vermoeiend hoor. Om eerlijk te zijn, de afgelopen 2 weken waren ook écht vermoeiend. Op school was er veel getier in de klas omdat de directie dreigt onze klas op te spiltsen om dat we teveel babbelen, met de daaropvolgende hoofdpijn, want van drama maken kennen ze hier alles. Daarbuiten was het afgelopen dinsdag (7dec) ook nog eens schooltheater, waardoor er veel repetities waren de week ervoor, met daarna natuurlijk een klasdiner in de plaatselijke snackbar. Ik moet efkes een crashdieet gaan doen denk ik, want zo Sinterklaassnoep ontvangen van familie en dan nog eens veel eten 's avonds doet er niet veel goed aan, haha! Dan was het dinsdag dus eindelijk zo ver. Turma 201 moest hun toneel voorbrengen voor de school. Ik was samen met 3 andere meisjes cheerleader en moest in minirok en met ponpons (die ik gemaakt heb!) het toneel open met een geweldig sexy dans op "Miami Beatch (of is het bitch?)". Het hoogtepunt van onze dans wast toch wel het in paar dansen tot zo laag mogelijk op de grond. Pas op...dat is niet zo simpel als het lijkt! Ik had zo veel zenuwen dat ik altijd een tel te laat was met alles, maar het gefluit en geroep van ons publiek was toch wel plezant.

Nu ga ik 2 weekends terug denken. In februari is het verjaardagsfeest van Júlia, dus gingen we de uitnodigingen rondbrengen naar de familie. Die wonen nogal verspreid en afgelegen, dus moest daar wel een ganse dag voor uitgerokken worden. Een broer van mijn gastmama heeft een boerderij, dus daar heb ik koeien gemolken, kalfjes melk gegeven enz. Normaal gezien mocht ik ook paardrijden, maar het was die dag rodeo dus waren er geen paarden aanwezig want de zoon nam daaraan deel.

Dan spoel ik alweer een week verder naar vorig weekend. Zondagmiddag was het etentje van afs, samen met alle vrijwilligers van ons comité en met nog een tais meisje. Een dag ervoor belde mijn counselor mij om te melden dat ik de dag erna een powerpoint moest hebben en moest vertellen in het Portugees over België. Allez hupsakee! De stress kon weer beginnen. Hoe moest ik verdorie een powerpoint maken zonder powerpoint? Gelukkig kon ik van een andere afs-Belg hier in Brazilië (muito obrigadaaa!) zijn powerpoint gebruiken en heeft Freya (zus in België) die een beetje aangepast. Dan moest ik zondag wat praten over België, wat op zich wel gelukt is, denk ik. Het deed deugt dat de mensen zeiden dat mijn Portugees al heel goed was, want op weg naar het etentje moest ik meerijden met mijn counselor en die had weeral alleen slechte dingen te zeggen over mijn doen en laten. Onder andere dat "mijn klasgenoten", die ze nooit gesproken heeft, zeiden dat ik erg veranderd was tegenover het begin. Dat ik meer alleen zat op school en mij afzonderde. Als dit zo was dan zou ik mij nu geen varkentje voelen van de klasetentjes en dan zou ik het niet zo druk gehad hebben in de avonden. Dan zouden mijn klasgenoten niet zeggen dat ze mij gaan missen als ik terug naar België ga en wie weet wat nog allemaal. Terwijl ze dit allemaal aan het zeggen was in de auto weet ik niet wat ik het liefst wou doen...wenen of erop slagen, haha! Nuja, ik laat het mij niet meer aan mijn hart komen, want ik weet wel (achteraf) dat ze dat niet zo bedoelde, maar dat die gewoon nogal direct is in haar zeggen. Zondagnamiddag rond 5u ben ik met mijn gastbroer en zijn lief naar een openlucht-muziekbar geweest. Elke zomer opent dat opnieuw. Ik wist niet welke kleren ik moest aandoen, dus vroeg ik raad aan het meisje dat mij Portugese les geeft. Die zei dat ik een kleedje of een short ofzo moest aandoen. Dus ging ik in mijn shortje, deftige schoentjes (ik wist nog niet dat het buiten te doen was) naar ginder. Ik zat daar nog geen 5minuten of ik was al leeggezogen door de Braziliaanse vampiermuggen. Het was gewoon echt niet te houden, die vallen mij hier altijd in legers aan zodat ik niet weet waar te slagen, dus ben ik naar huis een lange broek gaan aandoen. Helaas pindakaas mocht het allemaal niet baten, want de dag erna was elke muggenbeet (ong 10) helemaal rood en geweldig opgezwollen, 2 dagen erna blauw. Echt niet normaal hoe allergisch ik ben voor die muggen van hier. Het is hier snikheet buiten en ik kan dankzij die stomme beesten 2 weken geen short meer aandoen omdat het lijkt alsof ik slaag heb gekregen. Ik heb zo trouwens moeten dansen met het toneel. Gelukkig droegen we hoge voetbalkousen waardoor je er bijna niks van zag. Chanceke seg^^

Dus terwijl iedereen gezellig voor de kachel kruipt in België zoeken wij hier in Brazilië de koelte op met ijsjes, vers fruitsap (aardbeien, abacaxi, etc.). Normale mensen hier dragen zo weinig mogelijk kleren, maar ik loop hier dus rond in lange broek, dezelfde die ik hier in de winter droeg, haha!

Voor de rest geen nieuwsjes meer. Tchau amigos!

0 reacties | reageer

En de tijd vliegt...

Zo als de titel van dit blogbericht al aangeeft blijf ik mij erover verbazen hoe snel de weken hier passeren. Het lijkt alsof ik pas ben aangekomen, terwijl mijn 4de maand hier in Brazilië er al bijna op zit. Aai meu deus...voordat ik het goed of wel besef moet ik mijn koffers al terug pakken om terug naar Belgenland te vertrekken. Langs de ene kant lijkt het supertof om iedereen terug te zien en zoals gewoonlijk naar de Chiro te gaan, maar langs de andere kant krijg ik het al moeilijk als ik er nog maar aan denk dat er een dag komt dat ik hier moet vertrekken en alles moet achterlaten. Binnekort komen de feestdagen er aan. Vooral dan denk ik dat het rare dagen gaan zijn...een klein fortuin spenderen aan cadeautjes voor de "familie" (en postpakketjest krijgen?), voor een van de eerste keren geen koud buffet meer eten bij ons oma (geen idee wat we hier gaan eten), maar natuurlijk ook dagen van love & peace gezellig bij elkaar zitten. Het allergekste is dat het hier stikkend warm weer gaat zijn. Een kerst moet koud zijn vind ik persoonlijk...maar die kans zit er hier niet in!

Tot zover deze kleine bezinning. Ik moet zoals gewoonlijk weer diep nadenken om te herinneren van wat ik zoal gedaan heb de laatste tijd. Waarschijnlijk ga ik alles een beetje door elkaar vertellen, maar dat maakt toch niet zoveel uit hé. Het belangrijkste van wat er hier bij de familie momenteel door het hoofd spookt is het feest voor de 15de verjaardag van mijn gastzus Júlia, dat zal plaatsvinden op 12 febr. Al enkele keren was er een datum afgesproken om het book te maken, dat is een fotoboek, maar er moet een mooie locatie gevonden worden om de foto's te trekken, maar vooral mooi weer, wat dus enkele keren niet meezat. Gelukkig was het vorige week eindelijk min of meer mooi weer en vertrok de familie op fotoshoot. Zielige ik bleef thuis, want er was geen plaats meer in de auto. 's Middags had ik Portugese les bij andere Júlia thuis in Ipê, waar ik dan ook mijn dag heb doorgebracht. Over het algemeen was het nogal een saaie dag. Portugese les, een beetje op de computer gezeten, daarna met de zus van Julia en haar mama naar het plaatselijk voetbal/basketbalveldje geweest om basket te spelen met vrienden van de zus. Ik had verwacht dat we gingen spelen met vriendinnetjes van haar, maar toen we aankwamen bleek dat het samen met de plaatselijke (jongens)basketbalploeg was. Zo geweldig als ik ben in sport heb ik mij daar natuurlijk geweldig nutteloos gevoeld op het veldje, want als ze sporten menen ze het hier wel echt. Hier geldt "deelnemen is belangrijker dan winnen" niet, jammer genoeg.

Buiten dit is er niet veel speciaal gebeurt. Naar een verjaardagsfeestje geweest bij een meisje van mijn klas die 16 werd en naar mijn allereerste 15 anos festa! Het feest van het meisje dat 15 werd vond plaats aan de zee (daar waar ik al eerder was geweest) en Julia en Lucas moesten op het feest foto's trekken. Het meisje had mij vooraf al gezien toen ze in Antonio Prado was en nodigde mij daarna ook uit om te komen. Het feest zelf was prachtig, nogal bruilof-achtig vond ik, behalve met veel meer roos als decoratie. Het eten was een buffet en de drank werd voorzien door obers in pinguinpakje. Achteraf was er fuif, met 4 dansers die de mensen moesten aanzetten om te dansen. Shit seg, ik heb mij nog nooit zo'n seut gevoeld op de dansvloer. De beach girls met hun magere lijven en "dikke" ´poep, de jongens kopies van Justin Bieber. En dansen deden ze! Ik voelde mij net een plank, haha. Echt waar, de richtingen dat hun lijven uit gaan, vooral die van de gehuurde dansers was niet normaal, met hun gat schudden konnen ze wel! Voor mij was het feestje niet altijd even leuk, want ik kende er niemand en moest alleen aan een tafel zitten om de tafel vrij te houden voor als de fotografen gingen eten. Eigelijk heb ik de hele avond alleen gezeten...zieligaard dat ik ben, haha:D Maar al bij al vond ik het wel een speciale ervaring, al was het maar om te kijken naar de Brazilian dancemoves!

Dan voor de rest ben ik al ongeloofelijk hard aan het uit kijken naar mijn afs-reizen. Van 2-6 febr. ga ik naar Rio de Janeiro en eind mei ga ik voor 9 dagen op expeditie in de Amazone. Rio lijkt mij superleuk om eindelijk eens te zien, daar waar vele sterren hun video's hebben opgenomen, de sfeer te voelen en om gewoon eens kennis te maken met andere afs-studenten. De Amazone expeditie lijkt mij de meest interessantste en leerrlijkste reis. Ik denk ook wel dat het een beetje afzien gaat worden, want er gaat veel gewandeld worden, 's nachts beestjes spotten enzo, maar zelf ook gespot worden door (muggen) beestjes. We gaan onder andere met een boot varen door het regenwoud en een dorp van de plaatselijke indianen bezoeken. Ik voel nu al dat het echt prachtig gaat worden, ik krijg er al de kriebels van!

Vorige week ben ik met de mama, Julia en Lucas naar Gramada geweest. Een soort van Duitsland in Brazil. De kerstversiering maakte het echt perfect, en de brunch die we deden toen we aankwamen maakte het echt Duits! Veel speciaals hebben we daar niet gedaan, gewoon winkels bezocht een paar foto's getrokken enzo. Ik vond het vooral gezellig dat we een iets deden met het gezin, aangezien we zelden echt samen tijd hebben om iets te doen.

Nu kan ik mij niet direct iets interessants meer herinneren om te vertellen, dus ik ga bij dit laten.

Tchau, beijos...

Yasmien

0 reacties | reageer

Volgende pagina »